А шта ако је свет
само рана на телу Творца,
неопрезно нанета себи
у некој игри ванвременској?
И ако су ови животи
само чишћење ране,
борба белих зрнаца
у крви творитељској
на спољашњим границама
свега познатог?
Шта ако смо само војска
која својим срцем брани
Првог Рањеника?
И ако је овај бескрајни свод
само завој на светој рани
који се мења свакога јутра?
И шта ако управо
чиним самоубиство
питањима?
Раскрварићу
ово свитање
и бити само кап пурпура
на Истоку?
Б. Матић, Хиперборејски летопис: разабране
песме, Београд: „Укронија“ – Центар за изучавање Традиције, „Хипербореја“,
стр. 45.

Нема коментара:
Постави коментар